10 november
Na een lange vlucht, 12u48min, zijn we om 6:11 uur geland op Schiphol. We zijn weer veilig terug.
9 november
Herman Peters 60 jaar. Van harte gefeliciteerd.
Na het ontbijt, iets later dan gebruikelijk, gaan we eerst naar de Flower Dome, die vandaag wel open is. We hoeven pas om 13 uur uit te checken, dus alle tijd om
dit nu nog even te doen. We gaan met de metro, omdat dit best snel gaat. In de Flower Dome zie je bloemen, planten en bomen vanuit de hele wereld. Binnen is alles al
in de Kerstsfeer versierd, waarschijnlijk hebben ze dit gisteren gedaan en was dat de reden dat het gesloten was. Er staat teveel om op te noemen, maar als je naar de
foto's kijkt, zal je een aardige indruk hebben. Ook hier lopen we ruim anderhalf uur rond en gaan daarna nog even naar de shopping mall onder het hotel waar we gisteren
op het dak stonden. Je komt er alleen alle dure merken tegen en op de begane grond is er zelfs een rolschaatsbaan voor de kids.
Nadat we uitgecheckt hebben zijn we naar Suntec City gegaan een grote shopping mall vlak bij ons verblijf. Hier winkelen we nog een uur of wat en daarna ook
nog even bij Bugis voordat we naar Pan Pacific terugkeren. We mogen hier nog van het zwembad gebruij maken en doen dit dan ook graag. Onze vlucht gaat om middernacht
en dan zijn we als alles goed gaat morgen voor 7 uur weer op Schiphol. Het was weer een mooie vakantie.
8 november
We zijn al redelijk vroeg wakker en we gaan er maar uit. Het is een strak blauwe lucht en we moeten er dan ook van genieten. Na het ontbijt
pakken we een taxi naar de Gardens by the bay, waar gisterenavond de Cloud Forest gesloten was. Gelukkig was deze nu wel open, maar was de Flower Dome weer gesloten.
"Kom morgen maar terug" werd er gezegd. Das lekker makkelijk! In de Cloud Forest kom je allerei vormen tegen van tropische regenwouden. Afrikaans, Aziatisch,
Zuid Amerikaans, maar met alle hoge loopbruggen er doorheen, waan je je net in de Efteling. We lopen hier zo'n anderhalf uur rond en dan heb je het ook wel gezien.
Hierna gaan we naar Marina Bay Sands hotel, waar je op de 56e verdieping een waanzinig uitzicht hebt over de hele stad. We waren eerst naar de 57e gegaan, maar dat
was alleen toegankelijk voor gasten die naar het zwembad wilden. Hierna hebben we de metro gepakt naar Chinatown, waar we ook wel ruim anderhalf uur doorgebracht hebben.
Hierna eerst terug naar ons appartementje de voeten wat rust geven. Je gaat het best voelen hoor al dat gewandel door zo'n stad.
Om half 6 werden we opgehaald voor onze avondexcursie naar de nachtsafari in de plaatselijke zoo. Eerst naar een verzamelpunt voor de kleine busjes, overstappen
op een touringcar en toen naar de zoo, zo'n 3 kwartier rijden naar het noorden richting Maleisië. Singapore is slechts 45km van noord naar zuid en 17km in de breedte.
Het is best druk richting het noorden. Er wordt verteld door de toerleider, dat er veel Maleiers werken in Singapore en 's avonds na het werk dus weer terug naar Maleisië gaan.
We komen ruim voor 7 uur aan het is er enorm druk. Zeker 70% van wat er rondloopt is uit India afkomstig en van de rest bijna alles uit het verre oosten. Weinig blank en blond.
Het park gaat om 19:15 open, pas als het donker is dus. Singapore ligt net boven de evenaar (1 graad 15 minuten) dus het is hier altijd 12 uur licht en donker. Om 7:15 is
het 's ochtends dus ook licht. We beginnen eerst met een tramrit door het park en komen langs alle verschillende soorten dieren. Het is leuk dat je dit 's avonds doet, omdat
er een heleboel dieren zijn, die nu actief zijn. Hyene's, wolven, maar ook hoefdieren en de vele nachtdieren die er zijn. Op een gegeven moment staan we stil om een Tapir
'voorrang' te geven. Hij loopt naast me langs het trammetje. Best groot zo'n beest en hij meurt best. Na de tramrit gaan we naar een dierenshow met allemaal nachtdieren.
Er wordt uitdrukkelijk de hele tijd gezegd niet te flitsen, maar je hebt er altijd van die eikels bij. Het is logisch dat juist deze dieren niet tegen het felle licht bestand zijn.
Na de show hebben we diner, er moet tenslotte ook gegeten worden en het verbaasd ons niet,dat er Indiaas eten geserveerd wordt. het smaakt in ieder geval
allemaal prima Na het eten lopen we nog wat rond en gaan om 21:45 weer retour naar de stad. We hebben na teugkomst nog een afspraak bij de spa voor een massage, dus het is
na middernacht als we eindelijk in ons bed liggen.
Foto's van vandaag
7 november
Na het ontbijt gaan we Singapore ontdekken en we worden al meteen getrakteerd op een tropische bui. Eigenlijk gaat dit de hele dag wel door die buien en eindelijk na
6 uur 's avonds is het droog. We beginnen bij ons aan de overkant in de 'midden-oosten buurt'.
Een moskee, veel eethuisjes, van Turks tot Libanees, een leuke buurt om vanavond te gaan eten. Hierna gaan we verder in de richting van Orchard Road, de winkelstraat van
Singapore, maar onderweg komen er zoveel andere winkelcentra voorbij, zodat het wel even duurt tot we op Orchard Road zijn. Ook wordt er af en toe even een foto gemaakt,
omdat we weer een contrast of een mooi gebouw of zoiets zien.
Tegen een uur of 4 zijn we terug, want we worden om half 5 opgehaald om een toer te doen naar het
Marina Bay Sands Skypark en de Gardens by the Bay plus een lichtshow, maar we zijn nog niet op onze kamer en we horen dat er een deel gecanceled is, dus dan gaan we
maar helemaal niet. In plaats daarvan zijn we eerst naar de klein India gegaan, dat net achter de midden-oosten wijk ligt, dus ook niet te ver. We vinden het alebei
maar niks. Veel bling-bling en Bollywood, een hoop zooi en nog veel meer nep. We voelen ons er ook niet echt op ons gemak. We besluiten om een taxi te nemen naar de Marina
Bay, om daar rond te kijken. Dit is toch wel een heel duur stukje Singapore. Dure hotels, restaurants omgeven door vele superhoge bankgebouwen en andere kantoren. Dit
is ook de buurt waar jaarlijks de Grand Prix wordt verreden.
We lopen weer vanaf hier helemaal terug naar het 'midden-oosten' om daar bij een Libanees te gaan eten. Vanaf hier is het gelukkig maar ruim 5 minuten lopen naar ons
appartement. Wij zijn totaal op voor vandaag.
6 november
Half 8 op. Douchen, auto pakken, ontbijten en pleite. We moeten zo'n 140 km rijden naar het vliegveld in Auckland, van de oost- naar de westkust. Dit land is net
zo breed als Nederland, alleen 2100 km van noord naar zuid. Het is zondagochtend dus lekker rustig op de weg, maar wel veel door de heuvels en als er dan wat voor je
zit, is het lastig inhalen.
Bij het vliegveld aangekomen vinden we niet direct de EZI waar we de auto hebben gehuurd. Ingrid wordt wat zenuwachtig want haar vlucht vertrekt om 13:00 en het is nu al
11:00 uur, maar we hebben het gelukkig gauw gevonden. We hebben op het zuider eiland 3272 km gereden en op het noorder eiland 1618. Toch bijna 4900 km totaal.
We rijden via de terminal voor binnenlandse vluchten (eerst nog wat andere mensen afzetten) naar onze terminal, ieder naar zijn eigen balie.
Het gaat gelukkig allemaal supersnel en om 11:35 zijn we de douane en scans al voorbij. Alle tijd voor koffie. We lopen mee met Ingrid en Garry, zij vertrekken een
half uur eerder dan wij en zeggen ze gedag.
We zien elkaar weer over 7 maanden als zij op de bruiloft komen van Martijn en Odette, dus er vloeien niet veel tranen. Wij gaan naar onze gate en vertrekken keurig
op tijd naar Singapore ruim 10 vliegen.
We hebben een heerlijke rustige vlucht van 10 en half uur en de koffers hebben we ook snel. Er staat alleen een rij voor de taxi, maar na 20 min, zitten we erin.
Je bent vanaf het vliegveld in een minuut of 20 in de stad en de gebouwen hier zijn enorm. Zoveel wolkenkrabbers bij elkaar heb ik nog nooit (in het echt) gezien. We hebben een
mooi appartement( een gratis upgrade) op 8 hoog en we hebben net gezwommen op de 21ste met uitzicht over de stad. Supergaaf! Morgen gaan we de stad bekijken.
Hoog tijd voor bed na zo'n lange vermoeiende dag.
Foto's van vandaag
5 november
Onze laatste volle vakantiedag in NZ. Na een geweldig ontbijt, het ontbreekt ons aan niets, vertrekken we samen met Anton in de richting van Coromandel Town via de oostkust van
het schiereiland. Weer af en toe een buitje, maar niet hinderlijk. We komen door Whitianga en hebben een mooi uitzicht vanaf noordelijke top van het schiereiland.
We maken een stop in Coromandel Town waar we eerst lunchen (Green Lipps Mussels 's ochtends gevangen) alvorens door te rijden naar een noordelijker gelegen treinlijntje. Deze gaat de hele dag zegt Anton, maar als wij
aankomen is hij net vertrokken(14:00 uur) en de volgende gaat pas over 5 kwartier. Hier gaan we dus niet op wachten. We verlaten Coromandel Town en rijden in de richting van Thames,
maar al gauw slaan we linksaf en nemen de 309 een kortere route terug naar de oostkust, maar dit is grotendeels wel een gravelweg.
Halverwege deze weg woont volgens Anton de gek van de Coromandel die daar ooit van zijn vader een stuk land kreeg, maar het totaal heeft laten verwaarlozen.
het barst er van de wilde zwijnen, geiten, schapen, honden, kippen, noem maar op. Een zwijnenstal dus en het stinkt er. Marion neemt een paar foto's maar we gaan gauw verder.
We gaan terug naar Whitianga, waar ze een hotpool hebben en Anton wil ons dat graag laten zien en we hadden onze zwemkleding bij voorbaat al meegenomen. Marion zag
direct dat we daar vorige keer ook al geweest zijn met Ineke, maar uiteraard geloofde ik dat niet, tot we er waren en gaf Mar voor de zoveelste keer gelijk. Dit soort dingen
kan ik echt niet onthouden en zij erg goed. We gingen met zijn vijfen de hotpools in voor een klein uurtje en rijden verder naar Hot Water Beach, waar je op het strand
je eigen hotpool kan graven. Als we aankomen ziet het er druk uit, er staan zelfs touringcars en tegenwoordig moet je er betalen om te parkeren. Anton vindt
dit vreselijk, omdat ze op deze manier de toeristen verjagen. op het strand is het enorm druk(vorige keer met Ineke liep hier een man of 3), en de meeste jongelui
loopt met een schep(je). Als we bij de gravers aankomen zien we duidelijk de warmte uit de diverse poeltjes komen, zodat Ing & Gaz in ieder geval een idee hebben wat hier in
de grond gebeurt. Het is onderhand half 6 en tijd om terug te gaan.
Mary was vandaag niet met ons meegegaan, want ze had nog wel wat tijd nodig om een diner te bereiden en dat was weer super. Heerlijke lamsbout, doperwtjes en verschillende
soorten aardappel, ook lekkere zoete, en pompoen. Jonathan en zijn vrouw Katerine waren op op het diner met hun kindertjes van 20 en 3 maanden. Kortom een gezellige avond
ter afsluiting. Morgen op tijd op om naar het vliegveld te gaan.
4 november
We verlaten Mt. Maunganui en rijden richting Tairua in de Coromandel waar Anton en Mary wonen. Onderweg weer best een buitje af en toe, maar wederom zitten we droog.
We maken een stop in Whangamata, winkels kijken en koffie met uiteraard wat lekkers. Rond half 3 komen we aan bij Anton & Mary, maar Anton is er waarschijnlijk niet voor
5 uur. Voor ons dus alle tijd om de berg te beklimmen en dat gaat niet iedereen makkelijk af, maar eenmaal boven gekomen is het meer dan de moeite waard. Een
prachtig 360 graden uitzicht over de baay, het plaatsje en de Pacific met alle eilandjes die er in liggen.
Als we bij Mary terugkomen duurt het niet lang meer
en Anton komt ook thuis. Het is een leuk weerzien en er wordt veel gelachen. Mary heeft heerlijk gekookt en het was een gezellige kletsavond met af en toe contact via Skype met
wat inwoners van Bussum. Alweer een geslaagde dag.
Foto's van vandaag
3 november
Als we wakker worden is het al 9 uur. Lekker een relaxte ochtend. We gaan na het ontbijt, het is inmiddels ver na 11 uur, eerst een rondje lopen en dat rondje
is om Mount Maunganui, de berg hier in het plaatsje. Je bent al gauw een half uur aan het lopen om de berg heen en in ons geval komen we bij de boulevard uit waar we
eerst koffie drinken alvorens de winkels hier te verkennen. We zijn tegen 3en terug en knappen ons nog even op voor we naar Omokoroa gaan naar Harry & Jill.
Het is ruim een half uur rijden naar Omokoroa en we hebben het gauw gevonden. We worden verwelkomd door Jill, Harry, Renee en haar kinderen Thea, Millie en Kees.
Wel apart om die puur Nederlandse namen hier te horen. Harry en Jill hebben we dan nog in juli in Bussum gezien, maar Renee en haar kroost 5 jaar geleden en zeker wat
de kinderen betreft veranderen ze dan wel snel, maar deze toch niet echt. Kees is nu 6, maar nog steeds zo'n lief klein jochie en hetzelfde geldt voor Millie, die inmiddels
8 is. Thea daarentegen is een voorhaar leeftijd (10) grote meid die heel makkelijk met ons een praatje maakt. Zij is ook de enige van de drie die ons nog herinnert van 5
jaar terug. Buiten op het dek bij hun huis genieten we van koek, cake, kaas, koffie, thee en zelfs bubbels. We hebben een prachtig uitzicht en zien in de verte over
het water Mt Maunganui liggen. Rond half 6 komt Wade ook aan uit zijn werk en er wordt besloten dat we 'fish, chips and burgers' gaan eten bij de haven. Het is dan wel
wat frisser geworden, maar de zon schijnt nog steeds en het is goed toeven buiten. Wijn en bier wordt van huis meegenomen en na het eten gaan we nog koffie drinken bij
de bootclub. Hierna nemen we afscheid van deze leuke familie en rijden in het donker terug naar Mt Maunganui. Morgen gaan we naar ons laatste adres hier in NZ.
2 november
Walter Fokker jarig. Van harte kerel.
Als we Napier na het ontbijt verlaten komen we tot de conclusie, dat we hier best willen wonen. Een echt leuke plaats dus. We zien net buiten de stad borden
met 146km naar Taupo en de Tomtom zegt 292km totaal. Precies op de helft dus en een mooie afstand om in één keer te rijden. Onderweg rijden we dit keer heel veel door
de bossen en je ziet ook hele kale stukken, die dus net gekapt zijn. Even verderop zie je dan weer nieuwe aanplant. Dit zie je wel meer in dit land, maar hier zijn de
gebieden wel enorm. We hebben af en toe behoorlijke buien onderweg, maar we zitten droog. We komen na 13:00 uur aan in Taupo, een redelijk grote stad met een redelijk
winkelhart. Tijd om de benen te strekken, koffie te drinken en nog even wat te winkelen.
Hierna rijden we naar de Huka Falls, 5 min. buiten de stad, maar het regent behoorlijk. We wachten in de auto op betere tijden. Eenmaal bij de waterval begint
het weer te hozen, maar gelukkig is dat van korte duur. Er worden weer de nodige plaatjes geschoten en we rijden hierna in één keer door naar Mount Maunganui,
waar we 2 nachtjes slapen.
Mt Maunganui is in ruste en dat zijn wij niet gewend. We zijn hier 2x op zondag geweest en dan is het hier zien en gezien worden aan de boulevard. Het is een
leuke plaats en 's avonds gaan de Dutchies nog even naar de hotpool om te relaxen. Tijdens het diner en het kaarten moet nog de laatste wijn opgedronken worden, wat
uiteraard geen probleem is. Morgen eten we bij Harry & Jill. Harry is een neef van Marion, geboren in Bussum en in 1955 geemigreerd naar NZ. De laatste 2 nachten
zijn we bij zijn broer Anton in Tairua.
Foto's van vandaag
Stuur ons een berichtje!
1 november
Het is alweer november. Time flies when you're having fun. Vandaag gaan we voor de verandering maar eens wijn proeven, maar alleen om de tijd te doden.
We hebben namelijk voor vanmiddag een toer geboekt naar een Jan van Gent kolonie hier vlakbij in Cape Kidnappers. Toevalligerwijs zijn op de weg daarnaartoe
diverse wijnboeren die hun deuren voor ons hebben opengezet en dit district, Hawkes Bay, heeft heerlijke wijnen.
Wij moeten ons om 13:15 melden bij de toeroperator, maar we zijn er al rond 10:30. Allereerst om te kijken
waar we precies moeten zijn en ook omdat we niet te laat daar willen zijn, maar de wijnhuizen zijn hier nog niet open, dat is pas vanaf 11 uur of alleen in de weekends.
We rijden dus nog maar even terug naar Clive waar we net doorheen reden. Tijd voor koffie en natuurlijk willen de dames er weer wat bij. Wij heren doen dus maar
phmee. Het is inmiddels na 11 uur en we gaan wijn proeven bij Elefant Hill Winery. Lekkere wijntjes, niet alles, maar dat is ook haast niet mogelijk. We nemen wat mee voor
Harry & Jill voor donderdag. We gaan eerst naar een artgallery/giftshop Golly Gosh, waar ze allerlei bloemen printen op kaarten, tassen, jurken, placemats noem maar op. Zeer
bijzonder. Hierna gaan we naar Clearview Estate Winery waar we proeven, kopen en koffie drinken met een scone erbij. Erg lekker, leuk en vooral vriendelijk.
Om 13:15 melden we ons bij de touroperater en we nemen plaats in een busje. Samen met nog een man of 8. We rijden al snel een hek door een privéterrein op. Het is
een rit van ruim 3 kwartier, ook omdat we af en toe stoppen, naar het uiteindelijke hoogtepunt, de Jan van Genten. Het terrein waarover we rijden is waanzinnig, de
uitzichten enorm en de weggetjes af en toe smal en we hebben een chauffeuse die volgens ons al een jaar of wat geleden met pensioen had gemoeten. Busje rijden, vertellen,
schakelen, maar niet alles tegelijk. Het schakelen lijdt er het meeste onder en op de smalle steile weggetjes met de afgronden ernaast is het niet echt een pretje, maar uiteindelijk
komen we dan bij de kolonie aan. Onvoorstelbaar wat een mooie vogels en het zijn er ook zoveel. Ze zitten te broeden op hun eieren en in de lucht vliegen de partners
en na een poging of 3 à 4 landen ze perfect naast hun liefje en beginnen gelijk elkaar aan te halen en te liefkozen en noem maar op. Al die vogels zijn voor ons hetzelfde,
maar uit alles wat daar zit, en dat zijn er honderden, pakken ze direct de goede eruit en beginnen een soort liefdesritueel. Zeer bijzonder om te zien. Als je zou zeggen
dat iedereen het hier doet met iedereen zou ik het ook geloven, maar ik denk niet dat dat het geval is. De ene na de andere landt net over ons heen of net naasst ons, Wat een
spektakel! We staan slechts op een meter of 2-3 afstand. We zijn hier ruim een half uur en er zijn nog 2 andere kolonies op een iets lager gelegen stuk land. Dit
is echt onvergetelijk. Zo bijzonder. De terugtocht is weer even 'fijn' als de heenrit en Marion en Ingrid kijken af en toe maar vene naar beneden of naar de bergkant.
Gelukkig komen we heelhuids beneden weer terug, het is inmiddels bijna half 5. Het was een supertocht.
Na nog even Napier ingegaan te zijn en op ons balkon van de zon genietend hebben we een fles Riesling opgetrokken, die we eerder bij Brightwater aldaar gekocht
hebben. Hierna nog lekker bij de Indonees gegeten. Dit restaurant wordt gerund door een Nederlands stel en de rijsttafel was super.
31 oktober
Vanaf Martinborough rijden we vandaag naar Napier aan de oostkust, zo'n kleine 300 km. Het weer is niet slecht, wel af en toe een bui, maar we zitten droog
en met een koffiestop tussendoor, stoppen voor lunch in Hastings. Onderweg verbazen we ons over de benzineprijs. Op het zuidereiland betaalden we net onder de NZ$2,00
en in Queenstown zelfs 205,9 maar hier op het noordereiland zien we de prijs dalen hoe noordelijker we komen. Het goedkoopste wat we tot nu toe hebben gezien is
168,9 omgerekend zo'n €1,10. Niet gek dus. Nou was die 205,9 ook niet verkeerd voor ons, maar we blijven Nederlanders en willen altijd het goedkoopste.
Hastings kenden we al van 5 jaar geleden, maar voor Ing & Gaz was het nieuw, trouwens bijna alles hier is nieuw voor ze. Het is niet meer te vergelijken met
1976, toen zij hier waren. Na de lunch rijden we verder naar Napier en ons verblijf is zo gevonden. We zitten aan de boulevard met uitzicht op zee en hebben allebei een
eigen studio met bubbelbad en uitzicht op de Pacific. De rest van de dag doen we rustig aan en na het diner gaan we maar lekker bubbelen(uiteraard ieder apart in eigen kamer).
Foto's van vandaag
30 oktober
Het heeft vannacht behoorlijk geregend en we zijn al vroeg wakker, want niet alle ramen hebben gordijnen. Bij jullie is de klok een uurtje teruggegaan en nu
schelen we 12 uur. Na het ontbijt gaan we naar Cape Palliser, dit op advies van de receptioniste hier. Het moet er mooi zijn en er is een vuurtoren en
zeehondenkolonie. Het weer is weer beter en we rijden de zon tegemoet. De weg leidt naar een ferry ergens op een meer, maar vlak voor we daar zijn moeten we afslaan
en zien dat het een doodlopende weg is van 37 km lang. Nou, dat moet wel echt heel mooi zijn daar om even 75 km te rijden.
Al gauw komen we aan de kustlijn, waar naast we vervolgens blijven rijden. Ook hier zijn de uitzichten weer enorm en af en toe komt een auto je tegemoet. Waar
gaan we heen? Op een gegeven moment staan er zelfs huizen, wij denken meteen: koffie, maar er is natuurlijk geen café of zoiets. Verderop nog een een huis of wat en uiteindelijk
bereiken we dan de zeehonden en verderop een vuurtoren de zeehonden liggen hier gewoon naast de weg, in het gras, op de rotsen en in het water. Er liggen er niet 10 of 20,
nee honderden. Dit is echt hun gebied en ze zijn erg rustig en je kan er op een paar meter afstand bij. Er worden natuurlijk weer heel veel foto's gemaakt en we
beseffen, dat je niet dichter bij deze beesten kan komen dan nu.
Onderweg terug naar Martinborough is het eerst tijd voor koffie en eenmaal in Martinborough gaan we eerst naar een olijvenkweker, die ons veel vertelt over de
diversiteit in olijven en alle olies die zij daar maken. We proeven er een stuk of 8, waarvan verschillende met eem smaakje zoals citroen, sinaasappel, champignon en zelfs chili.
Hierna gaan we naar Poppies om wijn te proeven. Het parkeerterrein staat redelijk vol en binnenkomen lukt nog net, dus wij passen. We gaan naar Stone Cutter een kleine
wijnboer, maar met heerlijke wijnen. Er gaat een flesje Pinot Gris mee en we gaan door naar een Rieslingmaker, maar er staat een groot bord met "no tastings". Jammer,
hier kunnen we niet proeven. door naar onze eigen wijnboer. Hier mogen we gratis proeven (dat mag trouwens overal als je maar wat afneemt), maar na 4 wijnen haken we af,
we vinden het niks en zijn blij dat we de flessen in ons verblijf ongemoeid hebben gelaten. We gaan voor de zekerheid nog even kijken bij Tirohana Estate. Het is nog geen
4 uur, dan gaan de meesten deuren hier dicht. Bij deze wijnmaker hebben ze ook een restaurant en in het restaurant wordt geproefd. 4 heerlijke wijnen en we vragen of
er nog een tafel voor 4 vrij is voor het diner. Het wordt lastig, maar als we na 8 uur komen zal het lukken. Zogezegd zogedaan. Een heerlijk 3 gangendiner met een welkomsdrnkje
en een amuse vooraf. Wat een mooie dag was dit. Morgen gaan we verder naar Napier.
29 oktober
Na het ontbijt gaan we eerst Wellington verkennen, maar het lijkt meer op winkelen. We moeten om 12 uur de auto weghalen in de parkeergarage waar hij staat, dus we hebben nog
wel even. We hoeven vandaag ook maar 80 km te rijden, dus dat redden we wel in een uur of 2. Het is zaterdagochtend en het is best al druk in de stad. We gaan naar het winkelhart,
zo'n 15 min. lopen. Af en toe wat regen, maar eigenlijk mag dat geen naam hebben. Er moet, nou ja moet, nog een en ander voor de (klein)kinderen gekocht worden,
dus de dames zijn er maar weer druk mee.
Om 12 uur verlaten we de stad en rijden in de richting van Martinborough, waar we 2 overnachtingen hebben bij een wijnboer. Alweer wijn? Ja alweer, omdat het
zo lekker is en omdat er zoveel verschillende wijnen zijn. Te veel om in een mensenleven uit te proberen. Hier in deze plaats hebben ze weer allemaal nieuwe wijn voor
ons. In het begin is het verkeer nog druk, veel richting de stad, maar ook naar evenementen die we onderweg tegenkomen, maar na een half uurtje zitten we weer in de
rust die we gewend zijn. Het noordereiland heeft dan wel 2x zoveel inwoners(3 miljoen) dan het zuidereiland, maar de helft woont al in Auckland en van de andere helft
weer veel in steden als Wellington en Hamilton, dus ook hier zullen we niet veel tegenkomen.
Het gebied rond Martinborough geeft niet te kennen dat je in een wijnstreek rijdt, maar zo gauw je het plaatsje in rijdt, zie je alleen maar wijnboeren en -velden.
Onze accommodatie is apart, in de zin van aparte huisjes, geschakeld aan elkaar, 2 persoons, met een tussendeur, dus we kunnen zo bij elkaar naar binnen lopen, als we dat willen
tenminste.Na het auto uitpakken, gaan we een rondje maken door de diverse plaatsjes hier in de buurt. We beginnen in Featherston, waar een kaasmakerij is en natuurlijk gaan
daar proeven en nemen ook wat kaas mee voor morgenochtend op brood, want een ontbijt zonder kaas is geen goed ontbijt. Hierna gaan we door naar Greytown, waar ze een
chocolademakerij hebben. Uiteraard wordt ook hier geproefd en zowel Garry als Marion nemen ongeproefde chocolade mee. Ook drinken we nog thee in dit plaatsje. Het is
inmiddels half 5 en te laat om naar Masterton en Gladstone te rijden, maar dat kunnen we ook maandag doen als we vertrekken naar Napier. We besluiten om naar de
'Stonehenge Aotearoa' te gaan, maar het is gesloten. Het lijkt er wel op dat dit hier door mensen is neergezet en de 10 dollar entree vinden we dan ook wat overdreven.
Hier hoeven we morgen niet terug. We rijden weer terug naar Martinborough, om te kijken waar we vanavond gaan dineren en om nog even rond te kijken.
Foto's van vandaag
28 oktober
Om 10 uur verlaten we ons appartement, nadat we nog wat foto's hebben genomen. Het is namelijk behoorlijk helder en zien aan de overkant meer dan voorheen. We gaan
eerst nog ontbijten onder aan de heuvel, we hoeven tenslotte pas om 13:15 bij de boot te zijn.
Om 14:15 vertrekt de boot vanuit Picton en de oceaan is gelukkig vrij rustig. Dit schijnt één van de ergste overtochten ter wereld te zijn, maar niet vandaag dus.
Marion is lekker op haar tablet d'r series aan het kijken en wij drietjes vermaken ons met puzzelen, kaarten (op tablet en laptop weliswaar) en gaan af en toe naar buiten om
nog wat foto's te maken en we zien zelfs nog een zeehond zwemmen.
Keurig op tijd, 17:45, komen we in Wellington aan en we hoeven maar 10 minuutjes te rijden naar ons onderkomen voor vannacht. Een appartementje op 9 hoog, zodat we
een en ander van de stad en haven kunnen zien. We gaan eten bij de Italiaan, die Marion van te voren al had opgezocht. Heerlijk eten en na nog één rondje klaverjassen,
is het tijd om naar bed te gaan.
27 oktober
Als we opstaan kijken we uiteraard eerst hoe het er buiten uit ziet. Gelukkig, een strak blauwe lucht. Er hangt dan wel een grote wolk hier in de baai,
maar die trekt zo wel weg. We gaan wandelen in het Abel Tasmanpark en we gaan eerst naar Kaiteriteri waar de boot vertrekt. We zijn niet de enigen die met de boot
mee willen. Het is dan ook de eerste en misschien wel enige mooie dag van deze week.
We worden afgezet, na ruim een half uur varen, op het strand van Anchorage Bay, waar vorige keer onze wandeling eindigden. We hebben expres een korte wandeling gekozen,
omdat we vandaag nog meer willen doen. Vanaf het strand lopen we eerst richting een soort schiereilandje waar een rondwandeling is. We komen op het strand van Te Pukatea,
waar de nodige jongelui aan het kamperen is en op Pitt Head waar we een mooi uitzicht hebben en zelfs een zeehond zien zwemmen. Ook lopen er vreemde vogels (en dan bedoel ik
toch echt de gevederde soort) rond hier, die lastig te fotograferen zijn, maar het lukt toch.
We zijn de eersten die weer worden opgehaald en samen met nog 3 anderen delen we de boot. Alle ruimte en we zitten lekker op het bovendek in de zon en maken mooie
foto's. We liggen ook nog even stil bij een paar zeehonden, die zich op één der eilandjes bevinden. Als we weer in Kaiteriteri aankomen is het laag tij en de boot kan
dus niet helemaal bij het strand komen dus we moeten een stukje door het water. De heren hebben geluk, want die dragen een korte broek.
We gaan weer terug naar de bewoonde wereld en maken een stop in Mapua, want hier hebben ze beste fish & chips. Nou dat klopt inderdaad en er tegenover is een
wijnbar, waar we een bijpassend glas wijn bestellen en alles bij elkaar is alweer een feestmaal. We lopen nog wat rond en zien een witte reiger op een paal zitten.
Gauw een foto maken, maar het blijkt een nepperd te zijn. We gaan nog even door naar Nelson downtown voordat we terug gaan naar ons stekkie.
We gaan weer even relaxen, verhaaltjes schrijven, puzzelen, koffer vast inpakken etc. We besluiten om maar niet meer te gaan dineren, er moeten nog wat dingen
opgemaakt worden, want morgen gaan we hier weer weg en de overtocht maken naar Wellington op het noorder eiland.
Foto's van vandaag
26 oktober
Om half 7 staat de eerste al onder de douche, want we moeten om 9 uur in Kaiteriteri zijn waar onze boot vertrekt, maar het regent en niet zo'n beetje ook. We
kunnen vanuit ons verblijf niet eens de baai zien laat staan de overkant waar we zouden gaan wandelen. Het blijft aan die kant donker en de weersvooruitzichten zijn zeer
slecht. Uiteindelijk bellen we om 8 uur op, om de afspraak te verzetten naar morgen en gelukkig is dat geen probleem. We hebben nu dus een heel lange dag voor ons.
Om een uur of 10 is het wat droger geworden en we gaan naar het centrum van Nelson om eventueel wat te shoppen de kathedraal bekijken en Marion had nog een
mooie plek gevonden, Melrose House Cafe, waar we koffie en thee zijn gaan drinken. Na de koffie, thee en heerlijke cake/gebak, had ik voorgesteld om naar Picton
te rijden zo'n uurtje hier vandaan.
Als we vrijdag daar naar toe moeten om de boot te halen voor de overtocht naar Wellington, hebben we onderweg geen tijd om te stoppen en eventueel foto's te maken,
dus waarom niet vandaag. Als we Nelson net uit zijn en de borden moeten geloven, is het 141km naar Picton. Niet een klein uurtje dus. De Tomtom geeft 109 km aan. Vreemd!
Achteraf blijkt het natuurlijk allemaal te kloppen. Bij Havelock kan je via Blenheim via de 'snelweg' naar Picton rijden, maar wij slaan bij Havelock links af en nemen de
toeristische route. Deze is dus een stuk korter dan de snelweg, maar heeft een ongekend aantal haarspeldbochten, beklimmingen en afdalingen. Leuk om dat nu gedaan te hebben
en uiteraard wordt er af en toe gestopt voor een foto.
Vlak voor we bij Picton zijn zien we eerst een houtbewerkingsbedrijf liggen beneden aan het water en als we daar voorbij zijn, hebben we uitzicht over Picton en de
plek waar de veerboten vertrekken. Het begint allemaal weer een beetje te dagen. We zien ook zoveel en soms ben je wel eens wat kwijt qua herinnering. In Picton lopen
we door de winkelstraat en kopen bij de (Nederlandse) bakker wat voor ontbijt morgenochtend en wat te drinken voor ter plaatse. We krijgen nog een gratis brood mee in
de vorm van een pretzel, maar je kan er een ruit mee ingooien, voor de vogels dus. We nemen de snelweg terug en komen eerst weer door heel veel wijnvelden in de
buurt van Blenheim. Nu rijden we echt door de Marlborough wijnstreek waar de beste Sauvignon Blancs gemaakt worden ter wereld. We zijn hier nu niet om wijn te
proeven, dus we rijden gewoon terug naar Nelson.
's Avonds gaan we uit eten bij Hopgoods, één van de betere restaurants in Nelson. We hebben dan ook heerlijk gesmuld van alle lekkere dingen die
voorgeschoteld werden. Voordat we gaan slapen doen we toch nog maar een rondje klaverjassen. Morgen alweer vroeg op.
25 oktober
Het heeft vannacht enorm geregend, maar het begint gelukkig toch op te klaren. We worden om 10:30 door Owen opgehaald voor de wijntoer hier in het gebied.
Eerst laat hij ons Nelson zien. Een behoorlijk grote stad met zo'n 60.000 inwoners. Veel winkels en waarschijnlijk moeten die weer bezocht worden.
Als eerste gaan we wijn proeven bij Brightwater een niet al te grote wijnboer in Hope, één van de voorstadjes hier. Inmiddels schijnt de zon en dat blijft de
rest van de dag zo. Het is al gelijk raak, want we vinden zo
goed als alle wijn lekker en nemen dan ook weer wat mee. We gaan door naar een monument hier in Hope over Ernest Rutherford. 1e Baron Rutherford of Nelson was
een Nieuw-Zeelands-Britse natuur- en scheikundige. Hij wordt ook wel de vader van de kernfysica genoemd. Het is dus niet alleen wijnproeven vandaag. Hierna gaan we
naar Richmond Plains, een wijnboer die ook organische wijnen maakt. Wij vinden de organische wijnen niet zo lekker behalve de Blanc de Noir. Dit is dus een witte wijn
gemaakt van blauwe druiven. Er zijn hier maar 3 bedrijven die dit maken. Wij kennen deze wijn als Pinot Blanc, degene die vaak wordt gedronken bij asperges. Uiteraard
gaat er een flesje mee.
Hierna gaan we lunchen bij Mahana een wijnmakerij olv een Amerikaan. We worden zeer goed geïnformeerd door Vanessa, een jonge dame uit Berlijn. Je ziet dat trouwens
overal hier die buitenlanders. We hadden al een Tjechische, een Franse en een Chinese dame die ons wijn liet proeven. De wijnen zijn heerlijk, we proeven er 7, en we
kiezen de beste uit bij de lunch. We hebben zelfs een voor-, hoofd- en nagerecht. Garry en ik delen de wijn, een half glas rosé bij de eendenborst en een half glas
Pinot Noir bij de steak. Alles smaakt uitstekend. We nemen maar 2 toetjes om te delen, want anders wordt het wel heel veel. De volgende winery is Kahurangi Estate,
maar net als vorige keer na de lunch, vinden de wijn hier niet bijzonder en gaan dan ook met lege handen weer weg. Hierna gaan we naar Seifried, één van de grootste
wijnproducenten hier in Nelson. Ze exporteren ook naar overal ter wereld. De wijnen waren redelijk, maar niet bijzonder.
Hierna bezoeken we nog een brouwerij hier in Tahunanui, waar we diverse ciders, limonade (4%) en zelfs bier proeven. Hier komen de locals gewoon met een lege fles
langs om hem onder de tap weer te vullen. Dat kunnen wij dus ook. Er gaan 2 tweeliterflessen mee.
Rond 5 uur worden we door Owen afgezet. 's Avonds hangen we wat op de bank en eten licht, een stokbroodje met wat smeerseltjes en kaas en natuurlijk een glas wijn,
maar er wordt niet meer gekaart.
Foto's van vandaag
23 en 24 oktober
Om 10 uur rijden we weg uit Queenstown en zijn het er over eens, dat we hier 4 prachtige dagen hebben gehad. Net voorbij Arrowtown slaan we af en gaan vrij steil
de bergen in. Deze weg was vorige keer saai en uitzichtloos, omdat het toen net had gesneeuwd. Nu hebben we prachtig zicht en de vergezichten zijn dan ook enorm.
Na Wanaka blijven we nog wel een kilometer of 100 noordwaarts rijden tussen de meren door, erg mooi, voordat we afbuigen richting het westen naar Haast.
Af en toe kom je door een plaatsje, maar vaak is het niet meer dan 10 huizen, een kerk en een bar. Bij Haast gaan we weer naar het noorden en hebben
regelmatig de Tasman Zee naast ons. We komen rond half 5 aan in Franz Josef, waar we zullen overnachten. Eigenlijk ziitten we al een paar kilometer voorbij
het plaatsje, makkelijk voor morgenochtend. Er blijken hier 3 restaurants te zijn, die je keurig ophalen en weer terugbrengen. Wat een service. Uiteraard
kiezen wij er een uit.
De volgende ochtend rijden we om 8:30 uur weg, want we gaan kilometers vreten. Zo'n 500 en dat op alleen maar tweebaanswegen. Het weer is weer goed en
we maken onze eerste stop in Hokitika, gekenmerkt door de grote klok als je het plaatsje in rijdt en waar we vorige keer ook geweest zijn. Tijd voor koffie.
Ook schijnt hier de grootste jadefabriek te zijn van het eiland en de dames snuffelen er nog even rond voor we verder gaan.
Hier na rijden we door naar Punakaiki, dat bekend is van de Pancake Rocks. Deze rotsformaties hebben allemaal laagjes, vergelijkbaar dus met een
stapel pannenkoeken. Er is in 1987 hier een heel pad aangelegd om er zo dicht mogelijk bij te komen. We kunnen dan ook mooie foto's maken. We rijden door
naar Westport, waar zich nog een zeehondenkolonie bevindt. Ook hier worden weer de diverse foto's gemaakt en we gaan lunchen in het plaatje zelf.
De laatste etappe gaat van Westport naar Nelson in het noorden van het eiland, zo'n 230 km. Hier moeten we weer behoorlijk door de
bergen en hebben regelmatig een rivier links van ons. Deze omgeving is weer totaal anders dan dat we tot nu toe hebben gezien, maar zeer zeker de moeite waard om
af en toe plaatjes te schieten van de omgeving of één van de vele watervallen. We komen om 17:30 aan in Tahunanui, een plaatsje wat net tegen Nelson aanligt.
We hebben uiteraard weer een prachtig onderkomen met uitzicht op de landingsbaan van het vliegveld hier, maar ook over Tasman Bay en we zien dan ook helemaal
het Abel Tasmanpark liggen aan de overkant bij Kaiteriteri, waar we vorige keer verbleven.
Morgen en overmorgen wordt er slecht weer verwacht. We gaan het wel zien. Morgen een wijntoer, dus die dag is alvast ingevuld.
22 oktober
Vandaag is een relaxing dag. We gaan eerst naar het centrum van Queenstown waar allemaal kraampjes en stalletjes zijn. Altijd leuk om even rond te lopen en
het is nog niet zo druk. Het blijkt achteraf dat vanmiddag hier de powerboten weer een heat hebben. Hierna gaan we naar 'The Barn", waar Marion leuke
oorbellen wil kopen en ook nog iets leuks voor d'r zus op de kop tikt. Hierna gaan we naar 'The Remarkable Shopping Center', waar nog wat
boodschapjes gedaan moet worden voor het avondeten en daar vlakbij op loopafstand is nog een marktje waar een en ander gekocht wordt.
Vanmiddag hebben we relaxmiddag. Iedereen doet lekker waar hij of zij zin in heeft. Ik maak mijn verhaaltjes in orde en probeer wat woorden in het scrypto
uit de NRC te vinden. Lekker alles op je gemakje. Morgen moeten we weer een uur of 5 rijden naar Franz Josef halverwege het eiland aan de westkust en de dag
erna wel een uur of 7 schat ik, naar Nelson in het noorden van het eiland. Daar verblijven we dan nog 4 nachten, voor de oversteek naar het noordereiland maken.
Afwachten of we in Franz Josef internet hebben, maar anders komen de volgende verhaaltjes maandag wel als we in Nelson zijn.
Foto's van vandaag
21 oktober
De ochtend is prachtig, zo goed als strak blauwe lucht. We rijden na het ontbijt eerst hier de straat omhoog, naar een uitkijkpunt waar je een schitterend
zicht hebt over de stad en het meer. Hierna rijden we door naar Arrowtown, zo'n 10 km verderop. Arrowtown is een historisch plaatsje, met prachtige oude huizen en met
de bloesems over al op dit moment, geeft dit weer mooie plaatjes.
We rijden hierna verder naar Alexandra, vanaf Cromwell gezien, in de richting van Dunedin. Onderweg worden we weer getrakteerd op de mooiste uitzichten en
stoppen dan ook af en toe voor een foto. Eerst rijden we nog door het historische stadje Clyde, maar we vinden het niet bijzonder en rijden dan ook door naar Alexandra.
Dit is een redelijke plaats, ik denk de grootste tussen Queenstown en Dunedin. Zoals eigenlijk overal hier is er slechts 1 winkelstraat wat dan ook uiteraard het
centrum aangeeft. Aan het eind op een grasveld is een marktje (de eerste van het jaar, het is ook net lente hier) met allerlei produkten uit de omgeving. We zien
kaas, bloemen, vis, fruit, noem maar op en natuurlijk wijn. Ik ben de Bob dus mag niet proeven, maar de andere 3 besluiten dat de rosé wel lekker is, dus die gaat mee.
Hierna rijden we terug naar Cromwell, waar we bij het binnengaan van het plaatsje een bedrijfje zien die zelf fruitdrankjes en ciders maken. Ook zij hebben
een proeverij en we proeven de diverse fruitdrankjes van fruit waarvan ik het bestaan niet wist. We nemen 6 verschillende fruitsapjes mee en nog een fles cider. We rijden
door naar het centrum, maar net als in Alexandra (en hier is het veel kleiner nog) zijn dit 10 winkels bij elkaar. Er blijkt ook nog een historisch centrum te zijn van
Cromwell, dus gaan we op zoek. Vlak voor dat we er zijn staan er langs de weg nog een Chevrolet Bel Air uit '57 en een Plymouth Valaint langs de weg. Die moeten dus op de foto.
Om de hoek blijkt het historische gedeelte te liggen. We parkeren de auto en lopen richting het meer. We horen opeens een hoop 'motorisch lawaai'. Wat kan dat zijn?
Is het een helicopter of een boot, of toch een motorfiets? Opeens doemt er een helikopter op vlak boven het water met daaronder een powerboot. Het blijkt dat hier in 3
dagen tijd het kampioenschap of the Southlands wordt gestreden. Er volgens nog wel een stuk of 10-15 boten, die echt met een noodgang over het watergaan. Hier, bij historisch
Cromwell is de finish en de boten gaan even verderop uit het water. Morgen en zondag hebben ze nog een heat. Wat een spektakel!
We hebben een heerlijke lunch en rijden even later via alle wineries die we gisteren bezochten terug naar Queenstown. Hier gaan we de stad in om alweer wijn te proeven.
Er is hier een shop, waar ze zo'n 80 wijnen open hebben staan en daar kan je dus proeven, maar op een ons onbekende manier. Je krijgt een soort creditcard en een glas, waarmee je
bij alle soorten wijn kan kiezen hoeveel je wilt proeven. Een slok, een half glas of een heel glas. De kosten van je afname worden op de kaart gezet die je achteraf afrekent.
Erg leuk om te doen dus en we proeven er weer aardig op los in combinatie met een plank met allelei kazen, crackers en hapjes. Het was qua weer tot nu toe de mooiste dag.
Ook 's avonds blijft het kraakhelder en dan zie je hier een enorme hoeveelheid sterren, iets wat we in Nederland niet kennen. Er zou rond 23:30 uur een meteorenregen
te zien zijn, maar helaas zien wij niets.
20 oktober
Vandaag gaan we een wijntoer doen in Gibbston en Cromwell, beide plaatsen in Central Otago waar we verblijven. Om 9:40 worden we door Simon opgehaald met zijn
busje en we zijn de laatsten die opgehaald worden. In de bus zit een ouder echtpaar uit Londen, 2 vriendinnen uit Florida (onze leeftijd), Steve uit Hawaii en
met ons erbij maakt dat 9. We gaan eerst naar Gibbston, waar we stoppen bij Gibbston Valley, waar we een rondleiding krijgen en de wijnkelders ingaan om daar alle opslag
te zien en te proeven. Je proeft al gauw een wijn of 6, uitspugen vinden wij geen optie, dus je moet er wel water bij blijven drinken. We nemen van de lekkerste wijn een
flesje mee. Hierna gaan we naar Mt Rosa Wines waar we heerlijke wijnen proeven en staat voor iedereen een schaaltje met diverse soorten toastjes en kaas om bij de diverse
wijnen te proeven. Heerlijk! Ook hier nemen we een lekker flesje mee. Time flies when you have fun. Het is al weer na twaalven. Tijd voor lunch.
We rijden naar Wild Earth Wines waar we onze lunch voorgeschoteld krijgen. 5 gangen met 5 passende wijnen. Wat een feest! Er staat op onze tafel een ronde
houten serveerplank (zo noem ik het maar), waar 5 kleine karafjes staan met 5 verschillende wijnen, een witte, een rosé en 3 rode pinot noirs.
Bij elk gerecht een andere wijn dus. Ook 5 verschillende gerechten, van paua vis tot draadjesvlees. Kortom een heerlijke lunch. We krijgen ook nog een rosé dessertwijn te
proeven en die is zo lekker, dus gaat dan ook met ons mee.
Na de lunch gaan we verder met proeven en doen dat vervolgens bij Wooing Tree Vineyard. Hier vinden we de wijnen niet heel bijzonder en nemen dan ook niets mee.
Vervolgens rijden we naar Jones Fruit Stall. Dit is een grote schuur waar allerlei soorten fruit op een prachtige wijze ligt uitgestald. Ze hebben hier fruitport, maar
volgens ons heeft het niets met de port te maken die wij kennen. Wel nemen we een en ander aan fruit mee.
Als laatste gaan we naar Kinross General Store, een bedrijf waar je van verschillende wijnboeren de wijn kan proeven. De meesten van ons hoeven niet
meer zo nodig, maar wij vinden het weer heerlijk. Steve laat ook een ander wijntje aanrukken waar we allemaal nog van genieten en die nemen we dan ook maar mee.
Het regent inmiddels weer. Wij hebben het idee, dat als je hier iets wilt doen, doe het dan 's ochtends.
We worden door Simon als laatste afgezet bij ons appartement. Het was een mooie dag, met veel wijn en weer veel mooie uitzichten. Morgen weer een nieuwe dag.
Foto's van vandaag
19 oktober
Om 6:30 worden we inderdaad gewekt door het starten der motoren en we gaan gauw douchen. Zo gauw we bovendeks zijn, we varen inmiddels al,
worden we gewezen op een aantal dolfijnen. Ze zijn te snel weer weg om er een goede foto van te maken. Na een prima ontbijt zien we nog wel een aantal(4) Blue Eyed
Penguins, de kleinste pinguin die er bestaat. het weer is trouwens prima, het is in ieder geval droog en af en toe komt zelfs de zon door de bewolking. We kunnen
eindelijk foto's maken van de fjorden waar we al even zijn. Het levert weer prachtige plaatjes op, maar niet zo mooi als vorige keer helaas.
Om een uur of 10 zijn we weer bij The Wharf en gaan weer via de bus en boot terug naar Manapouri. Halverwege het meer begint de zon weer te schijnen en alles ziet
er weer even mooi uit als 5 jaar terug. We rijden vanaf Manapouri naar Queenstown en onderweg verbazen we ons steeds weer over de uitzichten, de besneeuwde bergen, de
groenen graslanden en heuvels en noem maar op. Allemaal even mooi.
Eenmaal in Queenstown vinden we snel ons appartement, waar we de komende 4 nachten zullen blijven. Een prachtig appartement, dat heeft Marion weer goed uitgezocht,
maar dat zijn we onderhand wel van haar gewend. Inmiddels is het gaan regenen en het lijkt niet te willen stoppen.
Morgen wordt het beter, volgens de plaatselijke Pelleboer. We hebben dan weliswaar een wijntoer hier in de buurt, maar mooi weer is altijd fijn.
Het is trouwens leuk om van jullie reacties te krijgen op onze verhalen. Dit kan via het gastenboek op de homepage
of via contact op dezelfde pagina.
18 oktober
Gedurende de nacht regent het al veel en het ziet er als we op zijn niet goed uit. Het regent hier tenslotte 200 dagen per jaar, dus dan heb je minder dan
50% kans op een droge dag. We gaan het wel zien en er het beste van maken. Op de boot geen internet, dus dit verhaal wordt pas woensdag afgemaakt.
Toen we bij ons motel wegreden, bleek de auto behoorlijk te lekken en het lijkt alsof er een nieuwe voorruit inzit,
die niet goed is afgemonteerd. Er valt dan ook enorm veel regen, dus als er een lek is, komt ie nu boven. We zijn vroeg bij de steiger, maar
de boot moet nog komen. Eindelijk is het zover en we gaan eerst een uur over Lake Manapouri varen om vervolgens met de bus (ook een uur) van de ene kant van
de berg naar de andere gebracht te worden naar onze boot in Doubtful Sound. Onderweg op de boot is slecht zicht door de regen en foto's maken is geen optie. Eigenlijk
geldt hetzelfde voor de busrit, maar hier worden we getrakteerd op enorme watervallen, die er eigenlijk alleen zijn als het er regent, 200 dagen per jaar dus.
Wij hebben hier vorige keer niets van gezien, want wij hadden toen alleen zon en strak blauwe lucht.
Om een uur of half 3 waren we op de boot en werden verwelkomt door de crew, een man of 12, uit verschillende (ook europese) landen, die ons gedurende de trip
prima verzorgd heeft.
We hadden met z'n viertjes 1 hut. We voeren vanaf "the Wharf" direct richting de Tasman Zee, waarschijnlijk omdat het regende. Dit duurde anderhalf tot twee uur, want
de afstand vanaf het beginpunt naar daar is 41 km. Soms zagen we links niets en dan weer rechts niets. Wel een enorm aantal watervallen, maar geen goed zicht.
Bij de Tasman Zee aangekomen zagen we weer de zeehondenkolonie die zich daar gevestigd heeft op een aantal van de immense rotsen in het water.
Het was best lastig om tussen de druppels door foto's te maken, maar ik denk dat dat redelijk gelukt is. Later waren er nog wateractiviteiten
(kajakken, in een motorbootje rondvaren en zwemmen), maar wij bleven liever op de boot, want het regende nog steeds. De meesten kwamen dan ook (zeik)nat terug en
wij hadden dat trouwens 5 jaar terug al eens gedaan.
Er werd door ons veel geklaverjast, dit keer Garry en Rob samen (the winning combination) en er werd ook nog een aantal spellen yahtzee gespeeld. Het diner was weer
goed verzorgd, een buffet voor ieder wat wils, en daarna nog een nagerechtenbuffet. We maakten het niet laat, want 's ochtends wordt om 6:30 de motor weer gestart en
als het weer dan goed is, kunnen we buiten misschien nog wat wildlife spotten. Van Ing krijgen we allebei een setje oordopjes, want er zal sowieso veel gesnurkt worden.
Foto's van vandaag
17 oktober
Vanaf Waikava rijden we via slope Point, het meest zuidelijke punt van het zuidereiland, in de richting van Invercargill, waar we voor koffie stoppen. We zijn al weer
een uur of tweeenhalf onderweg. Vanaf Invercargill gaan we naar Manapouri, waar we morgen de boot op gaan, om een toer te maken in de Doubtful Sound. Onderweg genieten we
bij bijna elke heuvel die we over gaan van de fantastische uitzichten en landschappen. Wat is dit land toch mooi.
Hoe dichter we bij Manapouri in de buurt komen, hoe meer wolken zich verzamelen boven ons. Het voorspelt niet veel goeds. Eenmaal in Manapouri droppen we onze
spullen in ons motel en gaan eerst Te Anau bezoeken. Dit is de enige redelijke plaats (paar duizend inwoners) in de buurt. We lopen rond door het plaatsje, genieten van een
lekkere kop thee en doen nog wat boodschapjes. Later kijken we nog even in de tuin van de buurman waar allemaal oude auto's staan.
's Avonds eten we bij de Mexicaan die gerund wordt door een Indisch koppel. Beetje vreemd vinden wij, maar de chef heeft Mexican food als specialiteit en het eten
is dan ook prima. Uiteraard wordt er weer geklaverjast en Marion en Gaz winnen zowaar.
16 oktober
We staan op tijd op want we moeten weer een eindje rijden. Voor we Dunedin verlaten gaan we naar Signal Hill om over de hele stad en een deel van het
schiereiland uit te kijken. We verlaten de stad en al snel raak je uit de bewoonde wereld en zo gauw we bij Balclutha naar het zuiden afslaan, wordt het alleen maar rustiger en rustiger.
Zo gauw we Kaka Point door zijn, gaan we op zoek naar Cannibal Bay, waar we vorige een zeeleeuw op het strand aantroffen. We vinden de afsag vrij makkelijk en bij
het strand aangekomen lijkt het leeg. We lopen naar het einde van het strand en zien onderweg dat daar een zeeleeuw uit het water komt. Er volgen er later nog 2. Wat een geluk!
Een machtig mooi gezicht om ze in hun eigen habitat te zien. We rijden hierna verder naar de Purakaunui Falls en hebben lunch bij de Wristling Frogg.
We slapen weer in een huisje in Waitava in the middle of nowhere. We zijn hier om 's avonds de pinguins uit het water te zien komen. We hebben weer geluk,
want er komen er (als wij er zijn) 3 uit het water. We moesten er wel ruim anderhalf uur voor wachten, maar het was weer fantastisch om te zien.
Foto's van vandaag
15 oktober
Eigenlijk best grappig. Jullie dag begint net en de onze zit er al bijna op.
Vandaag is het een schitterende dag met temperaturen tot 18C. We gaan zoals eerder vermeld een treintocht maken van Dunedin naar Pukerangi, met de
Taieri Gorge Railway. Het is een prachtige tocht door de bergen, waar je op heel veel stukken normaliter niemand zal tegenkomen. Alleen met de trein bereikbaar dus.
Onderweg stoppen we diverse malen (o.a. bij Hindon) om foto's te maken van de prachtige uitzichten. We staan veel buiten op het balkon lekker in het zonnetje en
mooie plaatjes schieten. Aan het eind stappen we allemaal uit om dat de locomotief moet omrijden om kop te maken(dus rangeren van voor naar achter). Ook op de
terugweg genieten we volop en maken we weer mooie plaatjes.
Terug in Dunedin bezoeken en bezichtigen we het centrum en daarna wandelen we nog de steilste straat van de wereld(Baldwin street) op. Een vermoeiende klim,
maar we hebben het weer gehaald en zelfs Ing heeft het steilste gedeelste gelopen. Morgen gaan we naar de Catlins en hopen daar pinguins uit het water
te zien komen. Waarschijnlijk zijn we dan van internet en alles verstoken, dus het zal wel maandag worden eer er weer iets gemeld wordt door ons.
14 oktober
De dag begint met regen en waarschijnlijk hebben we dat wel even. We rijden vanaf Oamaru richting Dunedin, waar we tot zondagochtend zullen blijven.
Vanaf Waitati nemen we de toeristische route via het Orokanui Ecocentrum (bij Ineke welbekend) waar we kunnen ontbijten en wonder boven wonder is het gestopt met
regenen.
Na het ontbijt rijden we verder via Port Chalmers naar Dunedin. Ons verblijf is nog niet zo ver, dus we gaan er maar gelijk op uit. De lucht is inmiddels
blauw, dus ons hoor je niet klagen. Eerst gaan we naar het station om voor morgen een treintoer te boeken en daarna rijden we door naar Otago Peninsula. Hier
bezoeken we Larnach Castle en gaan daarna de diverse strandjes af om zeehonden te vinden. Uiteraard vinden we die. Toch wel weer speciaal. Bij de Albatross Colony,
aan het eind van het schiereiland hebben we minder geluk. Geen albatros te zien. We gaan weer terug naar Dunedin. Het was al met al een prachtdag.
Foto's van vandaag
13 oktober
We maken vorderingen, 7:20 uur wakker. Vandaag gaan we richting Oamaru, waar we zullen overnachten. Het wordt een mooie dag met temperaturen richting de 20C.
Allereerst rijden we nog even langs een deels ingestorte kerk in Christchurch, om toch nog een indruk te geven wat zich hier heeft afgespeeld. Hierna rijden we
Christchurch uit in zuidelijke richting. Zo gauw je buiten de bewoonde wereld bent, doemen aan de westkant van het eiland de besneeuwde bergen op.
Wat blijft dat toch een prachtig gezicht. We hebben schitterend weer en het uitzicht is fenomenaal.
Rond een uur of 2 zijn we in Oamaru en kunnen gelijk onze kamer in. Wel zo handig, want dan kan de auto weer leeg. Hierna bezoeken we het oude centrum van deze
plaats. Wij zijn hier 5 jaar terug ook al geweest, maar voor Garry en Ingrid is alles nieuw. We nemen wat foto's op bekende plekken en een speciale voor Ineke.
's Avonds gaan we eten bij Fleur in Moeraki (dit hadden we 5 jaar geleden al willen doen), maar eerst gaan we in dezelfde plaats de bekende Boulders bekijken op het
strand. Het eten bij Fleur is super. Zij is een zeer bekende chef in NZ en er wordt voornamelijk vis geserveerd. Wij smullen er van. Het enige nadeel was, vond ik, dat ik
weer in het donker naar Oamaru moest rijden, maar had het er achteraf wel voor over.
12 oktober
Vandaag is nog erger dan gisteren. We zijn al om 5:30 wakker en kunnen niet meer slapen. Hoezo jetlag?
Als we na het ontbijt Christchurch willen gaan ontdekken, begint het te regenen en eigenlijk duurt dat wel tot een uur of 1 half 2.
In de tussentijd vermaken we ons door diverse shoppingmalls te bezoeken. 's Middags gaan we dan toch Christchurch in en als je daar dan echt door de stad wandelt,
zie je hoe erg deze stad verwoest is door de diverse aardbevingen. Er wordt overal gebouwd en het ziet er echt goed en mooi uit wat er allemaal komt,
maar in elke straat wordt je toch weer geconfronteerd met wat hier gebeurd is en dat de diverse mooie gebouwen nooit meer terugkomen.
Marion heeft het over een stad waar het lijkt dat er ooit een bombardement geweest is.
's Avonds hebben we een speciaal diner. In een tot restaurant omgebouwde tram, die tijdens het diner door de stad rijdt. Het eten is uitstekend, we hebben 4 gangen
en genieten er volop van. We maken het niet te laat en doen slechts 1 spelletje. Waarschijnlijk zijn we weer vroeg op.
Foto's van vandaag
11 oktober
Om 6 uur zijn we al wakker en kunnen echt niet meer slapen en uiteindelijk gaan we er maar uit. Na een lekker ontbijtje beneden in de coffeshop vertrekken we in de
richting van Banks Peninsula, waar Akaroa en French Farm liggen. De vakantie in 2011 met Ineke begon hier en het is een prachtige omgeving en Ing & Gaz zijn hier nog
nooit geweest. Voor iedereen wat wils dus.
Als je eenmaal van de snelweg afbent en richting het oosten rijdt doemen de bergen al voor je op. Prachtig mooi de jonge groene kleuren en de donkere bomen
als contrast. Na Little River nemen we de toeristische route richting Akaroa en rijden hoog door de bergen en hebben de mooiste uitzichten. Op een gegeven moment begint
het te waaien en niet zo'n beetje ook. Als we ergens uitstappen om foto's te nemen worden we letterlijk weggeblazen door de wind. Zelfs Garry en dat is geen kleine jongen.
Ook al is het maar een kilometer of 80 naar Akaroa, je bent er gauw een uur of 2 zoet mee, maar uiteindelijk komen we er dan aan. Akaroa is een Frans georienteerd plaatje.
Grappig om te zien dat zelfs de straatnamen op z'n Frans geschreven staan zoals Rue Jolie. Na een drankje op een terrasje lekker in de zon, lopen we nog wat rond in Akaroa
en rijden daarna richting French Farm waar we vorige keer logeerden. Nou alles was nog net als toen en even rustig. Leuk om hier weer te zijn.
We rijden weer terug richting Christchurch en stoppen onderweg nog voor lunch in Little River.
's Avonds eerst lekker eten bij de Indian en natuurlijk werd er nog geklaverjast.
10 oktober
We zijn in Christchurch. Weer een geweldige vlucht en als je rekent op 9 uur en 3 kwartier, dan valt 8 en half uur dus reuze mee. Ik wist niet wat ik hoorde toen die
captain dat zei, maar ik vond het best. Ook de douane-afhandeling, koffers oppikken en de huurauto ophalen ging supersnel, dus we stonden al om 11 uur in ons appartement. Het leek nog niet helemaal klaar
en dat klopte ook want de deur ging open en Maree (de eigenares) kwam binnen om schoon te maken. Gelukkig hebben ze hier beneden heerlijke koffie.
Om 14:30 komen Ingrid en Garry aan op het vliegveld en uiteraard halen wij ze op. Het is een goed weerzien en samen gaan we naar ons appartement, waar we op het balkon genieten
van een door ons meegenomen Secco uit Kröv. De zon doet zijn best en het is heerlijk op het balkonnetje. Er is veel te zien en we hebben een goed uitzicht op de stad.
's Avonds na het eten lopen we nog een rondje door de stad (op zoek naar koffie) en je ziet dan de schade die de aardbeving van 2011 hier heeft aangedaan. Het heeft nog
steeds veel weg van een spookstad. Panden waar volgens ons niets mee gedaan is, heel veel bouwplaatsen, maar ook heel veel nieuwbouw. Alles met elkaar een beetje creepy.
Na de wandeling wordt er natuurlijk geklaverjast en Ing en ik moeten het gelijk bezuren, maar we hebben nog de hele maand om het goed te maken. Het was een lange leuke eerste dag
hier. We gaan op tijd naar bed.
Foto's van vandaag
9 oktober
Vanmorgen vroeg zijn we geland in Singapore om ongeveer 5:45 uur Singapore time. Tijd om te slapen. We hebben een hotelkamer geboekt voor 8 uur, dus alle tijd om
te slapen. Om 14:00 worden we netjes gewekt en hebben hier tot 19:45 uur de tijd eer onze vlucht naar Christchurch gaat.
8 oktober
Deze reis vliegen we via Singapore. Keurig op tijd vertrokken vanaf Schiphol. We zijn onderweg.